Herdenking 4 mei 2017, toespraak Muriël Dalgliesh

Door Redactie op Maandag 8 mei 2017 15:38  Regionaal  verhalen, jullie, delenBron: Gemeente Amsterdam


Herdenking 4 mei 2017, toespraak Muriël Dalgliesh

AMSTERDAM - Het is altijd weer een bijzonder - én voor mij eervol - moment om hier, als stadsdeelvoorzitter op uitnodiging van het comité 4 en 5 mei Zuidoost, te mogen zijn. Bijzonder omdat we met elkaar de tijd nemen om te herdenken. Eervol omdat ik het woord tot u en tot jullie, jongens en meisjes mag richten. 

Jullie nemen een belangrijke rol in tijdens deze 4 mei herdenking. Niet alleen door aanwezig te zijn, maar ook door een bijdrage in het programma. Ik noem:

  • de scouting die ook vandaag weer druk is;
  • de leerlingen uit groep 8 van de Holendrechtschool, die een krans leggen. Een groep die dit jaar het monument bij de Drecht heeft geadopteerd. Een adoptie die straks weer over gaat naar een andere groep uit het basisonderwijs.

Jongens en meisjes, jullie bijdrage gaat dus verder dan die van vandaag. In de lespakketten staan jullie ook stil bij de betekenis van 4 en 5 mei. Jullie weten ook dat 4 mei een dag voor zinvolle reflectie. Met de vraag: Wat zou ik hebben gedaan?

Op school delen jullie gedichten en verhalen met elkaar. En dat is van vitaal belang. Want wat is mooier dan dat we ervaringen, gedachten en gevoelens met elkaar delen. Daarmee houden we de herinnering levend en de herdenking actueel. Het laat ook zien dat 4 en 5 mei stevig verankerd zijn in onze samenleving. Er is een sterke drang om te herdenken via persoonlijke verhalen. Door jong en oud.

We weten dat mensen vaak op latere leeftijd last krijgen van post traumatische ervaringen, veroorzaakt door oorlogsleed van vaak tientallen jaren terug. Lang geleden, maar nog vers.
Dat ouderen dan hun verhalen kunnen delen met anderen, waaronder jongeren, geeft vaak troost, verlichting en begrip. Daarvoor open staan én ruimte geven, is en blijft belangrijk. Jongeren doen dat ook. Vaak heel persoonlijk. Want ook velen onder jullie kennen wel iemand - een vriend, klasgenoot, familielid, buurman, noem maar op - die te maken had of heeft met oorlogsgeweld of terreur. Daar dan over kunnen praten geeft vaak kracht. Het bindt. Net zoals we nu hier bij elkaar zijn.
 
Vandaag zijn onze gedachten bij hen die, vaak in heel veel verschillende situaties, hun leven hebben gegeven in hun strijd voor vrijheid. Soms lang geleden:

  • tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik denk dan aan:
    *de Joodse slachtoffers van de Holocaust;
    *aan omgekomen verzetsstrijders;
    *onschuldige burgerslachtoffers;
    *aan mensen die geleden hebben in concentratiekampen.
  • Ik denk, iets minder lang geleden, aan de slachtoffers van de koloniale oorlog in toenmalig Nederlands-Indië;
  • of - meer recent - aan andere oorlogssituaties of vredesmissies.

Dan denk ik ook aan de inzet van inwoners uit andere overzeese delen: Nederlandse Antillen, Suriname. Ook daar is gestreden voor vrijheid. Deze vrijheidsstrijders zijn nog steeds aansprekende voorbeelden en vaak helden voor ons allemaal. We zijn hen dankbaar voor wat zij nog steeds betekenen voor ons. Daarmee blijven ze in onze herinnering. Niet alleen op 4 mei, maar ook op andere dagen en in andere situaties. Persoonlijke getinte verhalen horen daar ook bij.
Verhalen die ons stadsdeel, hoewel nog behoorlijk jong, al sinds jaar en dag kleuren. Zuidoost zit vol met stories. Voor sommigen onder ons was en is Zuidoost ook een land van aankomst. Op de vlucht voor oorlogsgeweld of onlusten. Ze komen in een land waar vrede en veiligheid worden gekoesterd. Iets waar voor gevochten is. Het lijkt lang geleden, maar voor velen zijn de herinneringen of de verhalen daarover nog vers.

Ik denk dan aan de woorden van schrijfster Annejet van der Zijl, die op dit moment in de Nieuwe Kerk een betoog houdt over de betekenis van 4 mei. 
Zij zegt: ‘Heldhaftigheid is geen keuze die alleen in extreme omstandigheden wordt gemaakt. Het is een instelling die je hebt - of het nu oorlog is of vrede, of daar nu een zwaarwegend beroep op wordt gedaan of niet.’

Dames en heren, jongens en meisjes, voor deze heldhaftigheid van toen en nu kunnen we alleen maar respect hebben. Laten we daarom de verhalen hierover blijven vertellen. Voor en door oud en jong. Op 4 mei.

Ik dank u voor uw aandacht.