AMSTERDAM - Ik was aan het werk. Had een middagdienst en het was niet druk. Wel de gebruikelijke dingetjes, maar ach, die hou je toch. Mijn collega en ik rijden terug naar het bureau en parkeren het voertuig voor de deur. Uitruk gereed noemen we dat ook wel.

Ik hoor een gil van vreugde en zie een lief, klein jongetje naar mij toe komen spartelen. Kleine kreten van vreugde en hij probeert te zeggen: "Politie!" Wat eruit kwam ging zo: "Pliesssieee!" 
Wat ik zie is dat hij straalt. Zijn vader geeft aan dat hij al van kinds af aan gek is op politie en hij elke keer even langs het bureau loopt om naar de auto's te kijken.

Ik steek me hand uit en vraag zijn naam. Zijn oogjes glunderen en hij heeft een lach van oor tot oor. Ik til hem op en zet hem op de motorkap. Papa pakt snel zijn telefoon en schiet wat plaatjes. Nog steeds de kreet: "Pliesssieee" wordt om de minuut herhaald.

Terwijl papa de foto's schiet, voel ik mij gelukkig. En waarom? De waardering en oprechtheid van een kind spreekt. Even denk ik niet meer aan al die mensen die het geweld tegen ons richten. Even denk ik niet meer aan alle ellende in de wereld. Even denk ik niet meer aan de man die me uitmaakt voor de vreselijkste ziektes die er bestaan.

Het enige wat nu nog door mij heen gaat: "Bedankt kanjer, dat jij mij die paar seconde van gedachte liet veranderen."

Ik pak hem op en krijg een dikke knuffel. Ik loop naar binnen het politiebureau in en heb energie voor 10! 
Ik maak mijn dienst af en rij met een voldaan gevoel naar huis. Hier doe ik het voor, dit zijn de momenten die wij koesteren!