De geschiedenis van Amsterdam is van ons allemaal

Door Redactie op Woensdag 14 december 2016 13:32  Algemeen  markelo, geschiedenis, nederland


De geschiedenis van Amsterdam is van ons allemaal

AMSTERDAM - Elke buurt, elke groep, elk van de 180 nationaliteiten die onze stad telt en elke Amsterdammer heeft een eigen geschiedenis. Een eigen verhaal. Al die verhalen samen kleuren de geschiedenis van Amsterdam. En het vertellen van deze verhalen zorgt voor meer begrip tussen Amsterdammers onderling. Het maakt het makkelijker om verschillen te begrijpen. De verhalen uit uw persoonlijke geschiedenis en die van de stad laten zien hoe divers de Amsterdamse bevolking is. En hoe belangrijke hoofdstukken van de Amsterdamse geschiedenis doorwerken in het heden.

Marian Markelo groeide op in koloniaal Suriname. Na de onafhankelijkheid in 1975 kwam zij, net als ruim 200.000 andere Surinamers, naar Nederland. Mevrouw Markelo is winti-priesteres. Winti is een religie waarbij de mens zich richt op de goddelijke essentie van de natuur en waarin voorouders een belangrijke  rol vervullen. Mens en natuur zijn met elkaar verbonden. Winti is gedurende de  slavernij ontstaan. De bouwstenen zijn elementen uit diverse West-Afrikaanse religieuze tradities.

Keti Koti

Bij Keti Koti, de jaarlijkse herdenking en viering rondom het slavernijverleden, brengt Marian Markelo het zogenoemde plengoffer. Dit ritueel betrekt en bedankt de scheppende god, moeder aarde, voorouders en alle spirituele wezens. Marian Markelo: “De context van het plengoffer is breder dan alleen het slavernijverleden. Het gaat over politiek en bestuur, sociaal-maatschappelijke ontwikkelingen in Nederland. Ik spreek wensen en behoeften uit, bijvoorbeeld dat álle jonge mensen toegang hebben tot de arbeidsmarkt en niet hun naam moeten veranderen van Clarence naar Bas, om kans te maken. De ceremonie geeft een diepere laag aan Keti Koti. Het doet emotioneel iets met het publiek.”

Je geschiedenis kennen

Markelo vervolgt: “Mijn eigen overgrootvader was slaaf. Mijn naam ‘Markelo’ herinnert aan het koloniaal verleden. Mijn overgrootmoeder heette Akuba, maar kreeg een nieuwe naam: Willemijntje Markelo. Zo dwongen ze iemand een nieuw mens te worden. Wat doet dat psychisch met je? Je kent je geschiedenis niet helemaal, je bent altijd op zoek naar een stukje van jezelf.”

In elke Surinaamse familie worden verhalen over slavernij en contractarbeid doorgegeven. Markelo: “Wij als nakomelingen die naar Nederland verhuisden en ontdekten dat we hier niet meetelden, begrepen dat niet. Onze voorouders waren ontmenselijkt en uitgebuit. Mede door hun gratis arbeid en doordat Europese kolonisten andere landen leegroofden, is die rijkdom hier gekomen. Dat je dan toch niet meetelt, roept frustratie op. Eigenlijk ben ik mede-eigenaar van die mooie grachtenpanden.”

Omarmen

Markelo maakt zich sterk voor het levend houden van het verleden. “Mensen die zeggen dat herdenken en vieren niet meer nodig is, hebben het niet begrepen, of doen alsof. Europa heeft een cultuur van dingen wegstoppen, dat is funest. Je erfgoed bepaalt je gedrag en grondhouding meer dan je beseft. We dromen in Nederland allemaal van één natie worden, dan moeten we dit collectieve verleden samen omarmen en op een goede manier een plaats geven.”