De bekendste bijnaam uit de pokergeschiedenis bestaat door een telefoongesprek dat verkeerd werd verstaan. Doyle Brunson kwam uit Texas, waar gokken slecht lag, en had gokjournalist Jimmy Snyder gevraagd zijn echte naam buiten de krant te houden. Snyder noemde hem in zijn stukken Texas Doyle. Toen een journalist van persbureau AP hem opbelde voor achtergrond, sprak Snyder over zijn vriend als Texas Doylee. De AP-man hoorde er Texas Dolly in, drukte dat af, en Brunson heeft de rest van zijn leven onder die naam gespeeld.

Een naam die niemand heeft gekozen

Dat patroon komt vaker terug dan spelers zelf toegeven. Bijna geen enkele bekende pokerbijnaam is door de drager bedacht. Ze ontstaan in de perstent, aan de rand van een cashgame of in de commentaarbox, en ze blijven hangen zodra iemand met een microfoon ze een keer of drie herhaalt.

Brunson had het kunnen corrigeren. Dat deed hij niet, en dat is tekenend voor hoe deze namen werken. Een bijnaam die je zelf verzint, klinkt als reclame. Een bijnaam die iemand anders je geeft, klinkt als een oordeel van de groep, en dat is precies waar de waarde in zit.

Namen die door tegenstanders worden uitgedeeld

Dave Ulliott speelde jarenlang in Engeland zonder dat iemand hem iets anders noemde dan Dave. Tijdens een sessie in Binion's Horseshoe in Las Vegas speelde hij een taaie tegenstander van tafel, waarna Steve Zolotow hem Devilfish doopte. De devilfish is een agressieve zeevis met gif, en Zolotow vond dat passen bij een man die met hetzelfde gemak charmeerde en intimideerde. De naam reisde met hem mee terug naar Europa en werd daar zijn handelsmerk.

Niet elke uitgedeelde naam is vleiend bedoeld, en dat hoort erbij. Phil Hellmuth staat al decennia bekend als de Poker Brat, een naam die is blijven hangen door zijn uitbarstingen aan tafel nadat een amateur hem had uitgeschakeld. Hij heeft het woord uiteindelijk zelf overgenomen in zijn boeken en op zijn kleding, wat de beste manier is om een spottende naam te ontwapenen.

Phil Laak kreeg de zijne van Gus Hansen. Laak speelde met de capuchon op en een zonnebril op zijn neus, en in die houding leek hij op de politietekening van Theodore Kaczynski. Unabomber was bedoeld als grap over zijn uiterlijk en niet over zijn karakter. Laak heeft de naam nooit tegengehouden, al is hij er in interviews altijd nuchter over gebleven.

De rol van herkenbaarheid in een spel van vreemden

Aan een tafel vol onbekenden werkt een naam als een sneltoets. Wielrenners hebben het, darters hebben het, en boksers krijgen hun bijnaam vaak al voor hun eerste titelgevecht.

Bij pokeren komt daar iets bij. Wie als Devilfish wordt aangekondigd, zit met een reputatie aan tafel voordat de eerste kaart gedeeld is, en die reputatie kleurt hoe tegenstanders zijn inzetten lezen.

Het jongensgezicht van Stu Ungar

Stu Ungar kwam op zijn 24e in Las Vegas aan en zag eruit alsof hij er vijf jaar jonger was. Toen hij in 1980 het Main Event van de World Series of Poker won door Brunson heads-up te verslaan, had de zaal een naam voor hem klaar. The Kid paste bij een speler die aan tafel ging zitten en meteen behandeld werd als iemand die verdwaald was.

Hij won het jaar erna opnieuw. In 1997, zestien jaar na zijn tweede titel, won hij het toernooi voor de derde keer, en die avond werd hij The Comeback Kid genoemd. Drie titels in het Main Event is een prestatie die alleen Johnny Moss heeft geëvenaard. De bijnaam die ooit over een jongensgezicht ging, was intussen iets anders gaan betekenen, zonder dat er één letter aan veranderde.

Wat een bijnaam doet aan tafel

Een naam als Devilfish of Unabomber doet iets met de verwachtingen van de tegenstander, en dat werkt beide kanten op. Een speler die bekendstaat als agressief, krijgt vaker weerstand van mensen die hem willen betrappen op een bluf. Een speler met een onschuldige naam wordt langer onderschat, wat aan tafel meer waard is dan het klinkt. Onderzoek naar gezichten wijst dezelfde kant op. Tegenstanders reageren meetbaar anders op een betrouwbaar ogend gezicht dan op een dreigend gezicht, en dat eerste levert vaker een fold op dan spelers verwachten.

Wie een tafelimago heeft, kan daar bewust tegenin spelen. Ungar profiteerde er jaren van dat mensen hem als een uit de hand gelopen student behandelden. Laak gebruikte de capuchon om zijn gezicht uit beeld te houden, en de bijnaam die daaruit voortkwam maakte van een praktische keuze een handelsmerk dat televisieproducenten graag in beeld brachten.

Waarom er nu minder bijnamen bijkomen

De generatie die elkaar deze namen gaf, wordt bovendien kleiner. Brunson overleed in mei 2023 op 89-jarige leeftijd, en met hem verdween een van de laatste spelers die het circuit nog uit de zaaltjesjaren kende.

Bijnamen ontstonden in een tijd waarin een klein aantal mensen elkaar kende uit dezelfde zalen. De namen circuleerden mondeling en bereikten pas daarna de pers. Tegenwoordig kiezen spelers hun eigen schermnaam voordat iemand ze ooit heeft zien spelen, en een zelfgekozen naam mist precies het element dat de oude bijnamen hun gewicht gaf.

Er zijn uitzonderingen, meestal bij spelers die zo herkenbaar spelen dat commentatoren er vanzelf een woord voor zoeken. De rest houdt het bij een handle die niets over hun spel zegt. Dat is een verlies voor de verhalen en waarschijnlijk winst voor hun privacy.

Wat de namen bewaren

De verhalen achter deze bijnamen gaan zelden over kaarten. Ze gaan over een journalist die iets verkeerd verstond, een tegenstander die een compliment als waarschuwing verpakte, en een jongen van 24 die er nog jonger uitzag dan hij was. De namen zijn blijven hangen omdat ze een moment vasthouden dat anders nergens was opgeschreven.

Dat is ook waarom spelers ze zelden afschudden, ook wanneer ze er last van hebben. Een bijnaam is het enige stuk pokergeschiedenis dat je niet zelf kunt redigeren. Hij komt van buiten, hij beschrijft hoe anderen je zagen op een bepaald moment, en hij blijft staan lang nadat het spel van de drager is veranderd.